Column door Mark van Roosmalen

TEVREDEN

 

Ze voelt zich ongelukkig en eenzaam omdat ze in haar vriendinnenclub nergens over kan meepraten.
Ze zit tussen suikerziektes, hartaandoeningen, etalagebenen en reumatische klachten met haar mond vol tanden.

 

Ze vertelt ‘ik hoor nergens bij, ik ben gezond, heb een goede jeugd gehad, ben met een lieve man getrouwd en de kinderen zijn allemaal goed terecht gekomen. Financieel kunnen we prima rondkomen, we begrijpen wat in de maatschappij speelt en zijn helemaal niet bang voor wat er met ons land gebeurt als er meer vluchtelingen zouden komen, terwijl we óók begrip kunnen opbrengen voor mensen die daar anders over denken.
Maar dan krijg ik te horen dat ik geen eigen mening heb.

 

Ik ben gewoon tevreden, gezond en zou gelukkig moeten zijn.
Want waar zou ik over moeten klagen? Ik pieker me suf.

Dat is het enige wat ik mis in mijn leven. Iets ergs. ‘Jij’, zeggen ze, ‘jij hebt niets meegemaakt’ en dan komt er weer een eng verhaal.

 

Gister leefde ik even op. Mijn man had een nare hoest maar de dokter wuifde het weg. ‘Niks aan de hand.’
Ze zucht diep en knijpt haar lippen samen.

 

Haar man komt binnen en kijkt haar bezorgd aan. ‘Is er iets schat?’ vraagt hij en leg liefdevol zijn hand op haar arm.
‘Nee’, zegt ze, ‘er is niks. Er is helemaal niks. Ik heb niks te klagen.’

Ze kijkt nu uit naar het jaarlijks diner met haar vriendinnen en koestert de hoop dat vredesgedachten het winnen van de lage rugklachten.


* Realisatie SupportPunt Eindhoven in samenwerking met OVO *